Home » Εφηβεία

Category Archives: Εφηβεία

Διοργάνωση Ενημερωτικής Εκδήλωσης για τις εξαρτήσεις των παιδιών από το Διαδίκτυο και τις κινητές συσκευές

Οι Διευθύνσεις Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Σερρών (Γραφείο Σχολικών Δραστηριοτήτων) & Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Σερρών (Σ.Σ.Ν., ΚΕ.ΣΥ.Π. & ΚΕ.ΠΛΗ.ΝΕΤ), διοργανώνουν  σε συνεργασία με τη Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Σερρών και το Κέντρο Πρόληψης και Προαγωγής της Ψυχοκοινωνικής Υγείας (ΟΑΣΙΣ), ενημερωτική εκδήλωση  με θέμα:

        “Εξάρτηση από το Διαδίκτυο και τις κινητές συσκευές”

Δευτέρα, 29 Μαΐου 2017, 19:00

  στη Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Σερρών, αίθουσα “Γ. Καφταντζής”.

Η εκδήλωση θα μεταδίδεται ζωντανά μέσω του Πανελλήνιου Σχολικού Δικτύου στην ιστοσελίδα:  http://video.sch.gr/live/show/141

SOS από την Αστυνομία προς τους γονείς για επικίνδυνο παιχνίδι στο Διαδίκτυο

Η Διεύθυνση Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος της Ελληνικής Αστυνομίας ενημερώνει τους πολίτες και ιδίως τους γονείς, αναφορικά με φαινόμενο, το οποίο αποκαλείται » Blue Whale Challenge ” (Δοκιμασία – Πρόκληση «Μπλε Φάλαινα»).

Η συγκεκριμένη σειρά δοκιμασιών – πρόκληση φέρεται να λαμβάνει χώρα μέσω ιστοτόπων κοινωνικής δικτύωσης ( social media ), όπου κυρίως έφηβοι καλούνται να συμμετάσχουν σε ένα ιδιότυπο παιχνίδι διάρκειας πενήντα (50) ημερών.

Κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού λαμβάνουν οδηγίες από άγνωστο άτομο, που έχει χρηστεί «επικεφαλής», προκειμένου να ολοκληρώσουν με επιτυχία μια σειρά άκρως επικίνδυνων για την υγεία τους και τη σωματική τους ακεραιότητα δοκιμασιών (λ.χ. αυτοτραυματισμός, παρακολούθηση ταινιών τρόμου, αναρρίχηση σε ψηλά κτίρια).

Οι Αρχές επιβολής του νόμου άλλων χωρών έχουν εκδώσει ειδοποιήσεις προς γονείς και παιδιά, ενώ πολυάριθμα είναι και τα σχετικά δημοσιεύματα από Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης του εξωτερικού, που αναφέρουν πως το φαινόμενο λαμβάνει μεγάλες διαστάσεις και έχει εξαπλωθεί πιθανόν ως αυτοδιαδιδόμενη φάρσα (hoax).

Στη χώρα μας δεν έχει σημειωθεί αντίστοιχο περιστατικό, όμως η Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος επαγρυπνά, σε κάθε περίπτωση, για την άμεση ανίχνευση και πρόληψη σχετικών συμβάντων, καθώς λόγω της μεγάλης επικινδυνότητας, το φαινόμενο ενδέχεται να λάβει πραγματικές και εξαιρετικά σοβαρές διαστάσεις.

Στο πλαίσιο αυτού του παιχνιδιού, που κυκλοφορεί μόνο σε στενούς κύκλους-ομάδες, οι έφηβοι καλούνται να φέρουν εις πέρας μια σειρά από δοκιμασίες για ένα διάστημα πενήντα ημερών. Την 51η μέρα, η τελευταία δοκιμασία του παιχνιδιού είναι η αυτοκτονία, αναφέρει η Daily Mail.

Τέλος, εάν κάποιος γονέας υποπτευθεί πως το παιδί του σχεδιάζει να προβεί στη δοκιμασία – πρόκληση «Μπλε Φάλαινα» ή σε παρόμοια, ή όποιος πολίτης γνωρίζει σχετικές πληροφορίες γι’ αυτό, καλείται να επικοινωνήσει άμεσα με τη Διεύθυνση Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, με τους ακόλουθους τρόπους :

Τηλεφωνικά: 11188
Στέλνοντας e-mail στο: ccu@cybercrimeunit.gov.gr
Μέσω της εφαρμογής (application) για έξυπνα τηλέφωνα (smart phones): CYBERΚΙ D
Μέσω twitter : @ CyberAlertGR

 

Εκπαιδευτική Δράση σε συνεργασία με το ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ-Επίσκεψη της κινητής μονάδας ΟΔΥΣΣΕΑΣ

Σας ενημερώνουμε ότι οι Διευθύνσεις Πρωτοβάθμιας & Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Σερρών διοργανώνουν σε  συνεργασία με  «Το Χαμόγελο του Παιδιού» εκπαιδευτικές ενημερωτικές επισκέψεις στον «ΟΔΥΣΣΕΑ», το 1ο Κινητό Εργαστήριο Ενημέρωσης, Εκπαίδευσης & Τεχνολογίας, το οποίο θα βρίσκεται στην πόλη των Σερρών από τις 6 έως και τις 10 Μαρτίου 2017.

Αξιοποιώντας την τεχνολογία οι επισκέπτες -μικροί και μεγάλοι- στον «Οδυσσέα» θα συμμετέχουν διαδραστικά σε σειρά παρεμβάσεων πρόληψης και ενημέρωσης που αφορούν, μεταξύ άλλων:

  • Σε κάθε θέμα/πρόβλημα/κίνδυνο που αντιμετωπίζουν τα παιδιά, οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί σήμερα
  • Στο έργο που υλοποιεί «Το Χαμόγελο του Παιδιού» στην περιοχή και ευρύτερα πανελλαδικά
  • Στους τρόπους εθελοντικής συμμετοχής στις δράσεις που υλοποιεί «Το Χαμόγελο του Παιδιού».

Στον «Οδυσσέα» θα βρίσκεται εξειδικευμένο επιστημονικό προσωπικό (Ψυχολόγοι και Κοινωνικοί Λειτουργοί) του Οργανισμού «Το Χαμόγελο του Παιδιού», για να ανταποκριθεί σε οποιαδήποτε αίτημα των επισκεπτών.

(περισσότερα…)

ΙΕΠ: Θεματική Εβδομάδα «Σώμα και Ταυτότητα»-Πρόταση εκπαιδευτικής δράσης από το Δίκτυο για την Ασφάλεια στο Διαδίκτυο & τον Σ.Σ.Ν. Σερρών

Στο πλαίσιο υλοποίησης της Θεματικής Εβδομάδας για την Ενημέρωση και Ευαισθητοποίηση σε ζητήματα Διατροφής, Εθισμού-Εξαρτήσεων και Έμφυλων Ταυτοτήτων κατά το Σχολικό Έτος 2016-2017 στα Γυμνάσια της χώρας, έγινε αποδεκτή και αναρτήθηκε ήδη στην Ιστοσελίδα του ΙΕΠ η πρόταση εκπαιδευτικής δράσης σε συνεργασία του Δικτύου για την Ασφάλεια στο Διαδίκτυο και του Συμβουλευτικού Σταθμού Νέων (Σ.Σ.Ν.) Σερρών.

Συμπεριελήφθηκε στον Θεματικό Άξονα : Πρόληψη Εθισμού Εξαρτήσεων και στη Θεματική Ενότητα : Εθισμός και εφηβική ηλικία. 
 
Δείτε το αναρτημένο υλικό εδώ
Δείτε το σχετικό έγγραφο του ΙΕΠ για τη θεματική εβδομάδα εδώ.

Το «Διαδίκτυο που θέλουμε» (Web We Want) για εφήβους και εκπαιδευτικούς

Το «Διαδίκτυο που θέλουμε» (Web We Want) είναι ένα βιβλίο, 52 σελίδων, που δημιουργήθηκε το 2013 από το Ευρωπαϊκό Σχολικό Δίκτυο (EUN) σε συνεργασία με το δίκτυο Insafe και είναι ένα εκπαιδευτικό εγχειρίδιο το οποίο απευθύνεται σε εφήβους 13-16 ετών. Αξίζει να τονιστεί ότι στην ανάπτυξή του συνέβαλαν νέοι άνθρωποι, οι οποίοι συμμετείχαν ενεργά στη δημιουργία και την πιλοτική εφαρμογή του. Ως εκ τούτου, πρόκειται για ένα εγχειρίδιο από και για νέους ανθρώπους. Το περιεχόμενο και η προσέγγιση, σχεδιασμένα για να συντονιστούν με τις ανάγκες και τις προτιμήσεις των νέων σήμερα, έχουν ως στόχο να προκαλέσουν προβληματισμό σχετικά με θέματα όπως τα ψηφιακά αποτυπώματα, η φήμη, τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις στο Διαδίκτυο. Την ίδια στιγμή, μια ποικιλία από πρακτικές ασκήσεις καλούν τους νέους να μοιραστούν τις εμπειρίες τους και να διερευνήσουν τις δικές τους διαδικτυακές πρακτικές.

Aκριβώς όπως το The Web We Want αναπτύχθηκε από νέους για νέους, έτσι και τα μαθήματα που περιέχονται στο εγχειρίδιο για εκπαιδευτικούς «Web We Want» σχεδιάστηκαν από εκπαιδευτικούς για εκπαιδευτικούς από την Ευρώπη. Τα σχέδια μαθημάτων προτείνουν ιδέες και δραστηριότητες για να ενθαρρύνουν τους νέους να αναπτύξουν δεξιότητες δημιουργικής και κριτικής σκέψης απαραίτητες για μια ενδιαφέρουσα και γεμάτη ζωή στον κόσμο του αύριο. H επιμέλεια της ελληνικής έκδοσης του εγχειριδίου «The Web We Want Εκπαιδευτικοί στο Διαδίκτυο», εκπονήθηκε εθελοντικά από τον κ. Άρη Π. Λούβρη, εκπαιδευτικό Πληροφορικής και Εθνικό Συντονιστή eSafety Label.
Το εν λόγω βιβλίο, αποτελεί συνέχεια του παιδαγωγικά κατάλληλου εγχειριδίου για εφήβους «Το Διαδίκτυο που θέλουμε» και παιδαγωγικά κατάλληλο για μαθητές 12-15 ετών (9959/29-9-2014 έγκριση ΙΕΠ), ως συμπληρωματικό εκπαιδευτικό υλικό με σχέδια μαθημάτων και απευθύνεται σε εκπαιδευτικούς. Το εγχειρίδιο δημιουργήθηκε το 2015 από το Ευρωπαϊκό Σχολικό Δίκτυο (EUN) σε συνεργασία με το δίκτυο Insafe. Το εγχειρίδιο Web We Want για εκπαιδευτικούς βοηθάει στο να ενσωματώσουν ζητήματα που σχετίζονται με τις διαδικτυακές δραστηριότητες των νέων στο αναλυτικό πρόγραμμαδιδασκαλίας τους μέσω διαδραστικών σχεδίων μαθημάτων και φύλλων εργασίας που σχετίζονται με τα εθνικά πλαίσια προσόντων. Τα θέματα και οι στόχοι κάθε δραστηριότητας παρουσιάζονται σε ένα εύχρηστο πίνακα περιεχομένων.

Οι επιμελητές της ελληνικής έκδοσης ευελπιστούν ότι το συγκεκριμένο πόνημα θα αξιοποιηθεί από τους εκπαιδευτικούς και τους μαθητές δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης ατομικά και, κυρίως, ομαδοσυνεργατικά στη διδακτική και μαθησιακή πράξη, συμβάλλοντας, έτσι, στη συγκρότηση της ταυτότητας του υπεύθυνου, ενημερωμένου και ψηφιακά καταρτισμένου Ευρωπαίου πολίτη του μέλλοντος. Ως την Ημέρα Ασφαλούς Διαδικτύου 2015 (10 Φεβρουαρίου) θα έχουν καλυφθεί και οι παραπάνω προϋποθέσεις που θέτει το ΙΕΠ, στο πλαίσιο της δέσμευσης μας για ένα καλύτερο Διαδίκτυο. (περισσότερα…)

Επειδή δημιουργήσαμε οικογένεια είμαστε και αρκετά ώριμοι ή και ικανοί για να διαχειριστούμε τα πάντα;

Ανατροφή παιδιών ή… γονιών
δια στόματος της Ψυχολόγου κ. ΜΑΡΙΑΛΕΝΑΣ ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΥ.

​​​​«Δεν έχει αυξηθεί το μπούλινγκ στα σχολεία;», «δεν έχει χαλάσει η εκπαίδευση;», «τι να κάνουμε με τη μικρή που τσιρίζει;», «έχουν αγριέψει οι εποχές, τα παιδιά μας κινδυνεύουν», είναι μερικές από τις φράσεις που άκουσα κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού από γονείς με μικρά παιδιά, μόλις πληροφορούνταν την ιδιότητά μου. Είναι άξιον παρατήρησης, κάθε φορά που υπάρχει στην παρέα κάποιος ψυχολόγος οι άνθρωποι έχουν την ανάγκη να ανοιχτούν, να εξωτερικεύσουν τις σκέψεις τους και τους προβληματισμούς τους. Και είναι λογικό. Υπάρχει πολύ μεγάλη ανάγκη για στήριξη, κατανόηση, ένα αυτί να τα πεις, και μάλιστα ένα αυτί που νιώθεις ότι κάτι ξέρει παραπάνω από έναν απλό φίλο.

Αυτό δίνει πολλές φορές την αίσθηση και στους πάσης φύσεως ειδικούς μιας γιγαντωμένης ευθύνης ή και την αίσθηση της αυθεντίας. Οτι η ζωή πρέπει να βιωθεί ως μονόδρομος. Ή ότι τα ξέρουν όλα. Και αυτό μπορεί να γίνει επικίνδυνο.

Από την άλλη, αυτό που είναι έντονο πλέον είναι ότι οι άνθρωποι ανοίγουν σοβαρές συζητήσεις χωρίς να τις παίρνουν στα σοβαρά και χωρίς να θέλουν να μετακινηθούν. Τα παιδιά τους ως διά μαγείας ναι, εκείνοι όχι.

Είναι δύσκολο να είσαι γονιός. Πάντα ήταν. Παρότι οι τωρινοί γονείς διεκδικούν έναν μεγαλύτερο βαθμό δυσκολίας, λέγοντας γενικά και αόριστα, ότι τα πράγματα έχουν αλλάξει. Φυσικά και έχουν αλλάξει. Αλλά και οι γονείς έχουν αλλάξει. Αυτό που δεν γίνεται αντικείμενο βαθύτερης κατανόησης είναι ότι το χρέος δεν είναι να μεγαλώσουμε μόνον παιδιά. Το χρέος μας είναι μεγαλώσουμε τους εαυτούς μας. Αυτό έχει αλλάξει συγκριτικά με τις προηγούμενες γενιές, οι οποίες όχι ότι κατόρθωναν πολλά πράγματα σε βάθος, άντεχαν όμως σε μεγαλύτερες πιέσεις και προσαρμόζονταν στη διευρυμένη πυρηνική οικογένεια τηρώντας θεσμούς και παραδόσεις. «Μα δεν είναι εγωιστικό να ασχολούμαι με μένα και όχι με το παιδί μου;», με ρώτησε μια νεαρή μητέρα. Αυτή είναι η μεγαλύτερη παρερμηνεία που γίνεται. Η έννοια «ασχολούμαι με τον εαυτό μου» φαντάζει σαν την επιστροφή σε μια ξέφρενη εφηβεία. Ενώ θα έπρεπε να γίνεται αντιληπτή ως τη μεγαλύτερη κληρονομιά που θα αφήσουμε στα παιδιά μας. Η στροφή στον εαυτό οφείλει να πολλαπλασιάζει τελικά τον χώρο για να μπουν μέσα τα μέλη του οικογένειας και όχι να αποκλείει τη δίοδο της επαφής. Αλλωστε, το παράδειγμα μορφώνει, και όχι η συμβουλή. Ολοι οι γονείς θέλουν αποδεδειγμένα το καλύτερο για το παιδί τους. Απλώς μερικές φορές, η αγάπη δεν είναι αρκετή.

Τι σημαίνει –πρακτικά– ασχολούμαι με τον εαυτό μου; Πόσα από τα ερωτήματα που ταλανίζουν τους γονείς αφορούν τους εαυτούς τους και όχι τα παιδιά τους; Γιατί φοβούνται τόσο πολύ κάποιοι γονείς και γιατί αναζητούν εχθρούς και όχι συμμάχους στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών τους; Πώς γίνεται να υπάρχει κακός δάσκαλος, κακός αστυνομικός, κακός παπάς, κακοί γείτονες, κακοί φίλοι και τελικά μόνον οι γονείς να μένουν ανεπηρέαστα καλοί; Πώς γίνεται να απαιτούν τα παιδιά τους να ακούν τις συμβουλές τους, τη στιγμή που οι περισσότεροι δεν αντέχουν να ακούσουν κάτι για τον εαυτό τους; Ποιος μας είπε ότι άπαξ και δημιουργήσαμε οικογένεια είμαστε και αρκετά ώριμοι ή και ικανοί για να διαχειριστούμε τα πάντα; Και πώς ζητάμε από τα παιδιά μας να μεγαλώσουν τη στιγμή που η μεγαλύτερη δυσκολία αυτής της κοινωνίας είναι να μεγαλώσει.

Μεγαλώνω δεν σημαίνει ψηλώνω. Μεγαλώνω σημαίνει αποκτώ επαφή με την ψυχική μου πραγματικότητα. Με τις δυσκολίες μου, τις αμφιθυμίες μου, τους παλιμπαιδισμούς μου, με τις λογικές και παράλογες ανάγκες μου. Με το παρελθόν μου. Μεγαλώνω σημαίνει κόβω τον ομφάλιο λώρο. Δεν παίρνω χρήματα από τους γονείς μου στα 40 μου χρόνια, όση κρίση και εάν έχουμε. Δεν τους παίρνω τηλέφωνο κάθε ώρα για να μιλήσω για τα προβλήματά μου ούτε τους ζητώ συνέχεια να με ξελασπώνουν. Μεγαλώνω σημαίνει αντιλαμβάνομαι ότι μπορεί να μην έχω τη ζωή που φαντάστηκα αλλά αυτή είναι η ζωή, και την παλεύω. Μεγαλώνω σημαίνει ζητώ συγγνώμη. Μεγαλώνω σημαίνει αποκτώ δική μου ζωή. Πραγματική. Δεν συνεχίζω τη ζωή των γονιών μου, δεν κλέβω τη ζωή των παιδιών μου, ούτε κληρονομώ τις συνήθειες του άντρα ή της γυναίκας μου, ούτε γινόμαστε όλοι μαζί ένας διαγενεαλογικός χυλός όπου το παιδί δεν ξέρει εάν η γιαγιά είναι μαμά και εάν η μαμά είναι το παιδί. Μεγαλώνω σημαίνει αντιμετωπίζω κατάματα τη σεξουαλικότητά μου και τις ευθύνες μου. Χωρίς ενοχές αλλά και χωρίς να μας ανήκει ο κόσμος.

Δεν είναι τυχαίο που όταν μετατίθεται το βάρος από τα παιδιά στον εαυτό μας, οι περισσότεροι αλλάζουν κουβέντα. Διότι όπως γλαφυρά είπε και ένας μπαμπάς, «έλα, καλοκαίρι είναι, μη μας βάζεις δύσκολα».

για … εφήβους

  • Ο έφηβος έχει ανάγκη να είναι επιθυμητός, να μεγαλώνει μέσα σε κλίμασυναισθηματικής ασφάλειας, αλλά όχι «αρρωστημένης» υπερπροστασίας.
  • Ο έφηβος συνήθως είναι ικανός και χαίρεται να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες, ειδικά όταν οι γονείς δεν είναι υπερβολικά «ανασφαλείς». Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να επιφορτίζεται με ρόλους ή αποστολές που δεν είναι σε θέση να εκπληρώσει. Μαθαίνοντας το παιδί στην αρρωστημένη υπερπροστασία και στην ικανοποίηση όλων του των επιθυμιών, ουσιαστικά το εθίζουμε στην αδυναμία και τη μη ανάληψη ευθυνών, συμβάλουμε στην ελλιπή του ωρίμανση.
  • Η αποδοχή διαλόγου και εξηγήσεων από τους γονείς θεωρείται απαραίτητη διότι ο έφηβος έχει ανάγκη να μαθαίνει.
  • Ο γονέας δεν βοηθά με το να γίνεται έρμαιο των εγωιστικών επιθυμιών των παιδιών. Χρειάζεται να κατανοεί και να αποκωδικοποιεί τις υπερβολές και τις επιθυμίες του εφήβου, καθώς επίσης να ανταλλάσσει γνώμες και απόψεις και με άλλους γονείς και εφήβους.
  • Παράλληλα ας σκεφτεί αν έχει λογικές και ρεαλιστικές απαιτήσεις από τον έφηβο. Συχνά, ο γονέας βλέπει στον έφηβο ό,τι θα ήθελε να είναι ο ίδιος και όχι ό,τι είναι στην πραγματικότητα ο έφηβος.
  • Συνήθως οι γονείς που δεν ικανοποιούνται και προσβάλλουν τους εφήβους (με συγκρίσεις, υποτιμητικά σχόλια κ.λπ.) νιώθουν ανικανοποίητοι από τον ίδιο τον εαυτό τους και περιμένουν από το παιδί τους να πραγματώσει τα δικά τους απωθημένα όνειρα και φιλοδοξίες. 
  • Οι γονείς συχνά «παίρνουν προσωπικά» τις αποτυχίες των εφήβων και να ξεσπούν πάνω τους την επιθετικότητα και την οργή που τους προκαλεί η απογοήτευση. Ο έφηβος, ακόμη και όταν δεν το δείχνει, είναι πιθανό να νιώθει άσχημα, αλλά χρειάζεται να φαίνεται δυνατός στην προσπάθεια του να ξεπεράσει τις αποτυχίες του.
  • Οι γονείς δυναμώνονται όταν να αποδέχονται τις αδυναμίες των εφήβων. Αυτό που συνήθως τους εκνευρίζει είναι οι δικές τους αδυναμίες τις οποίες βλέπουν να αναπαράγονται στα παιδιά τους.
  • Ο γονέας χρειάζεται να κατανοεί τις συγκρούσεις και τις ανασφάλειες των εφήβων, να παραστέκεται διακριτικά, ελέγχοντας όταν χρειάζεται με ρεαλιστικό τρόπο και παρεμβαίνοντας όταν το ζητά ο έφηβος, ή ακόμη όταν κάποια στιγμή το κρίνει και ο ίδιος σκόπιμο. Στόχος είναι η«υπευθυνοποίηση» του εφήβου.
  • Ο υπερβολικός έλεγχος και η υπερβολική προστασία δεν βοηθούν ούτε προφυλάσσουν τον έφηβο. Αντίθετα τον οδηγούν σε παρορμητικά ξεσπάσματα ενάντια στη γονεϊκή καταπίεση.
  • Οι αναταραχές της εφηβείας δεν είναι απαραίτητο να βιώνονται πάντα ως πρόβλημα ή ως προσβολή της οικογενειακής ισορροπίας. Ο έφηβος έχει ανάγκη να αμφισβητήσει, να συγκρουστεί μερικές φορές με τους γονείς, για να νιώσει ότι τους ξεπερνά. Ένας γονέας που δεν αντέχει την αμφισβήτηση (ή τη σύγκρουση) ή την εκλαμβάνει ως προσωπική υπονόμευση, δεν κατανοεί την εφηβεία και αναπόφευκτα θα προκαλέσει κρίσεις.
  • Ο γονέας είναι απαραίτητο να γνωρίζει την ουσία της εφηβικής αναταραχής και αστάθειας, όπως και τα συνακόλουθα προβλήματα. Οι μεταπτώσεις στην εφηβεία είναι φυσιολογικές και η απαίτηση από τον έφηβο για μόνιμη και συνεχή επίτευξη του μεγίστου των δυνατοτήτων του είναι παράλογη (κανένας ενήλικας δεν έχει επί μονίμου βάσεως μέγιστη απόδοση).
  • Οι έφηβοι συνήθως αντέχουν και κατανοούν τις ματαιώσεις όταν αυτές είναι σαφείς και άμεσες. Απεχθάνονται επίσης την υποκρισία και την προσπάθεια του γονέα να τους ξεγελάσει (να φερθεί πονηρά). Όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο, κλονίζονται, διότι νιώθουν ότι δεν μπορούν να εμπιστευτούν τον ίδιο τους το γονέα.